Os astrónomos detectaron por primeira vez o brillo infravermello resultante da colisión entre dous planetas xigantes xeados no sistema estelar ASASSN-21qj, situado a aproximadamente 1.800 anos luz de Terra. A estrela similar a Sol, que se estima nuns 300 millóns de anos, mostrou un aumento significativo da luminosidade infravermella a partir de 2018, cunha temperatura que rolda os 1.000 K e unha duración duns mil días. O fenómeno Esse coincidiu parcialmente cunha complexa e profunda eclipse óptica que durou aproximadamente 500 días, comezando 2,5 anos despois do brillo inicial.
A colisión implicou dous exoplanetas con masas de varias a decenas de masas terrestres, equivalentes a xigantes xeados como Netuno e Urano. O impacto xerou unha nube de restos vaporizados e sobrequentados, formando unha estrutura expandida que emitía radiación detectable. Os telescopios terrestres e espaciais combinados Observações confirmaron a presenza de po e rochas orbitando arredor da estrela, o que explica as variacións na luz das estrelas.
O suceso ocorreu a unha distancia entre 2 e 16 unidades astronómicas da estrela, similar á rexión entre Marte e Urano en Sistema Solar. Astrônomos identificou o fenómeno mediante un seguimento continuo, que rexistrou o brillo infravermello antes do oscurecemento óptico causado pola nube de restos que viaxaba pola liña de visión.
Detalles da detección inicial
A estrela ASASSN-21qj foi monitorizada por programas de busca transitoria. O brillo infravermello apareceu de forma inesperada e persistente. Pesquisadores decatouse de que a emisión correspondía a un corpo quente e extenso. Un astrónomo afeccionado contribuíu notando variacións pouco habituais nas publicacións sobre o obxecto.
A eclipse óptica mostrou unha dependencia variable da profundidade e da lonxitude de onda. Isso indicou materia particulada dispersa nunha órbita alongada.
Características do remanente de colisión
O impacto produciu unha synestia, unha estrutura en forma de rosca composta por rocha e gas vaporizado. A formación rotacional Essa xurdiu do exceso de enerxía cinética convertida en calor. A nube resultante expandiuse gradualmente ao longo da órbita.
A alta temperatura do material explica a prolongada emisión infravermella. Co paso do tempo, o arrefriamento e a dispersión dos restos reduciron a visibilidade do brillo.
Comparación cos procesos de formación planetaria
As colisións xigantes ocorren en sistemas novos durante a fase de acreción. O primitivo No Sistema Solar, un evento similar entre a proto-Terra e un corpo do tamaño de Marte deu orixe a Lua. O caso de ASASSN-21qj ofrece observación directa de dinámicas similares noutro sistema.
Os estudos indican que tales impactos configuran as composicións finais dos planetas terrestres. Detritos pode formar novos corpos ou aneis arredor da estrela.
Implicacións para futuras observacións
O sistema segue sendo monitorizado con instrumentos avanzados. Dados adicionais axudan a perfeccionar os modelos de evolución post-colisión. A duración orbital que suxire o atraso entre o brillo e a eclipse permítenos estimar períodos máis longos.
As investigacións en curso buscan signos espectroscópicos de composición química nos restos. Isso pode revelar materiais volátiles liberados durante o impacto.
Observacións adicionais do sistema
A monitorización por infravermellos captou o pico de emisión pouco despois do evento. A eclipse óptica mostrou irregularidades consistentes cunha nube alongada polo cizallamento orbital. A estrela mantivo a estabilidade xeral a pesar das variacións.
Evidencia observacional consolidada
A combinación de fotometría óptica e infravermella confirmou a secuencia temporal. O brillo precedeu ao oscurecemento en 2,5 anos, aliñándose co tempo de viaxe orbital. Modelos reproduce a luminosidade observada coa masa e a distancia adecuadas.
O evento destaca a rareza das capturas directas de colisións planetarias. Observações proporcionan datos valiosos sobre as etapas finais da formación dos sistemas planetarios.
