Obszar pierścienia o wysokim ciśnieniu gazu poza orbitą Júpiter służył jako wydajne wylęgarnia planetozymali. Proces trwał miliony lat i pozwolił uzyskać materiały o różnym składzie. Pesquisadores od Instituto Max Planck do Pesquisa z Sistema Solar zrekonstruował scenariusz za pomocą zaawansowanych symulacji komputerowych. Wyniki opublikowano w czasopiśmie The Astrophysical Journal.
Odkrycie łączy dowody meteorytów docierających do Terra z dynamiką wczesnego dysku protoplanetarnego. Júpiter oczyścił większość otaczającego go materiału wkrótce po uruchomieniu Sistema Solar. Wkrótce potem Isso opuścił strefę wysokiego ciśnienia, w której zgromadził się pył i kamyki.
Armadilha skupionych cząstek pyłu przez miliony lat
Cerca Dwa do czterech milionów lat po rozpoczęciu formowania się Sistema Solar Júpiter otworzył już lukę w dysku gazu i pyłu. Wyższe ciśnienie w bezpośrednim obszarze zewnętrznym sprzyjało akumulacji materiałów. Mały Partículas zderzył się i urósł w większe struktury.
Planetozymale typu Diferentes pojawiły się w tym samym miejscu, ale w różnym czasie. Alguns zostały wykonane z delikatnego i cienkiego materiału. Outros zawierał bardziej odporne wtrącenia. W symulacjach odtworzono warunki wyjaśniające zmiany obserwowane w meteorytach węglowych.
- Elementy sztywne i kruche Partículas na przestrzeni czasu oddziaływały na różne sposoby
- Luka otwarta przez Júpiter działała jak filtr selektywny
- Acumulação pyłu umożliwiał stopniowy wzrost ciał
- Mudanças w gęstości gazu zmienił dominujące procesy
- Później Fotoevaporação jeszcze bardziej ograniczył dostępny materiał
Środowisko pozwalało na ciągłe szkolenie w jednej strefie. Isso zaprzecza poglądowi, że każdy rodzaj materiału pochodził z zupełnie odrębnych regionów.
Skały węglowe Meteoritos służą jako fizyczny zapis formacji
Węgiel bogaty w węgiel Meteoritos osiąga Terra i zachowuje właściwości starego Sistema Solar. Laboratoria Análises dzielą te materiały na grupy o różnym wieku i składzie. Alguns są delikatne i łatwo się rozpadają. Outros charakteryzują się twardszymi inkluzjami w cienkiej matrycy.
Zespół modelował zachowanie sztywnych i delikatnych cząstek w różnych skalach. W symulacjach śledzono Colisões, dryft promieniowy i akumulację. Wyniki pokrywają się z danymi dotyczącymi meteorytów. Isso potwierdza, że wiele z tych ciał pochodzi z tego samego pochłaniacza kurzu, co Júpiter.
Nerea Gurrutxaga, doktorant w instytucie i pierwszy autor badania, podkreślił znaczenie symulowania interakcji w wielu skalach. Thorsten Kleine, dyrektor MPS i kosmchemik, porównał meteoryty do kamienia probierczego przy testowaniu teorii powstawania planet.
Júpiter selektywnie wpływał na przepływ materiału
Gigantyczna planeta działała jak bariera. Większy Partículas napotkał większy opór podczas przekraczania luki. Mniejsze Grãos były w stanie łatwiej wyprowadzić. Z biegiem czasu stworzyło to kolejne generacje planetozymali o różnym składzie.
Wysokie ciśnienie w odpylaczu umożliwiło kontynuację procesu przez długi czas. Mesmo przy zmianach dysków region zachował korzystne warunki. Symulacje wskazują, że preferowanymi lokalizacjami narodzin planetozymali w Sistema Solar były pułapki pyłowe.
Joanna Drążkowska, która kieruje planetotwórczym Grupo Lise Meitner, powiedziała, że obszar tuż za orbitą Júpiter oferuje do tego doskonałe warunki. Badania torują drogę do lepszego zrozumienia ostatecznej architektury planet.
Implicações do zrozumienia powstawania planet
Praca łączy obserwacje laboratoryjne z modelami wielkoskalowymi. Ele pokazuje, że formacja nie była jednorodna na całym dysku. Specyficzny Zonas w zmieniających się warunkach w czasie zagęszczał niezbędny materiał.
Naukowcy planują dalsze udoskonalanie symulacji. Więcej szczegółów mogą dostarczyć analizy meteorytów Novas i obserwacje dysków wokół innych gwiazd. Badanie podkreśla centralną rolę konstrukcji takich jak pochłaniacze kurzu w budowaniu świata.