Jessie Holmes broni tytułu w 54. Iditarod rozpoczynającym się w tę niedzielę w Willow

54. edycja Iditarod Trail Sled Dog Race oficjalnie rozpoczęła się w niedzielę o Willow, o Alasca, a maszerzy wyruszyli z Willow Lake o godzinie 14:00 czasu lokalnego. Zawody, znane jako Última Grande Corrida w Terra, obejmują około 1500 km do Nome i skupiają 37 drużyn, w tym 14 debiutantów, weteranów i czterech poprzednich mistrzów. Jessie Holmes, obrońca tytułu, przewodzi grupie faworytów w zaciętym wyścigu na szczycie, a warunki na torze mają wpływ surowa zima charakteryzująca się głębokim śniegiem i niskimi temperaturami.

Uroczysty start odbył się w sobotę o godzinie Anchorage, skąd zespoły pokonywały zaśnieżone trasy rozpoczynające się o godzinie Fourth Avenue, na 18-kilometrowej trasie nie wliczanej do oficjalnego czasu wyścigu. Milhares widzów śledziło wydarzenie przy częściowo zachmurzonym niebie i temperaturze panującej u nastolatków Fahrenheit, tworząc typowy scenariusz Alasca po wymagającej zimie z późnym śniegiem i intensywnym zimnem w kilku regionach.

• Prawdziwy start o godzinie Willow Lake w niedzielę, z dwuminutowymi przerwami pomiędzy zespołami.
• Pole składa się z 12 kobiet i 25 mężczyzn, w tym 14 nowicjuszy i trzech w inauguracyjnej klasie Expedition.
• Łączny dystans około 975 mil, a zwycięzca spodziewany jest w przyszłym tygodniu.

Intensywna rywalizacja pomiędzy czołowymi maszerami

Główną faworytką wśród zawodniczek jawi się Jessie Holmes, broniąca tytułu zdobytego rok wcześniej. Ele podkreślił, że ma nadzieję na drugie zwycięstwo z rzędu i przygotował swój zespół, przetrenowując tej zimy ponad 7500 km, utrzymując doskonałą formę fizyczną i psychiczną. Pete Kaiser, zwycięzca 2019 r. i nieobecny na ostatniej edycji, powraca z mieszanką psów-weteranów i młodych trzylatków, bez początkowej presji na to stanowisko.

Paige Drobny, która w zeszłym roku zajęła trzecie miejsce, przyjmuje zdyscyplinowaną strategię i przestrzega ścisłego planu, nie traktując priorytetowo wczesnych manewrów prowadzących. Vizinha z Holmes podkreśla spójność w całym utworze. Wade Marrs, który ukończył wyścig na dziesięciu miejscach, skorygował swoją wagę o 51 funtów, aby zoptymalizować wyniki, i ma psy z własnej hodowli oraz z Mitch Seavey.

Ulubione i strategie podkreślone na początku

Matt Hall, wicemistrz w ciągu ostatnich dwóch lat, tworzy doświadczony zespół składający się z psów w wieku od czterech do dziewięciu lat. Treningi tej zimy wymagały dostosowań ze względu na ekstremalne zimno, częstsze wycieczki, ale całkowity przebieg mniejszy. Mille Porsild, zawodnik od 2020 r. z czterema czołowymi 10-tkami, składa się z zróżnicowanej drużyny psów z różnych środowisk, w tym Kotzebue, Suécia,

Adam Lindenmuth, debiutant Willow, startował z pozycji startowej z numerem startowym 2, otwierając nieprzerwany ciąg meczów. Kevin Hansen, kolejny debiutant z Kotzebue, wyraził zdenerwowanie połączone z niepokojem przed rozpoczęciem po treningu dotkniętym późnym śniegiem i intensywnym zimnem, w rodzinie z tradycją w wyścigach takich jak Kobuk 440.

Warunki na szlaku i oczekiwane wyzwania

Na szlaku znajdują się odcinki pokryte głębokim śniegiem, w mniej uczęszczanych obszarach, szczególnie za punktami kontrolnymi Ophir i Cripple, które mogą zmienić tempo przejazdu drużyn. Trasa przebiega trasą północną, przebiegając przez Ruby, Galena i Nulato, z korzystnymi warunkami ogólnymi dzięki nagromadzonemu w tym roku śniegowi, w przeciwieństwie do poprzedniej edycji, która borykała się z brakami i wymagała zmiany trasy.

Surowa zima obejmowała burze i niskie temperatury w niektórych częściach stanu dochodzące do -40°F, co wymagało dostosowania przygotowań wszystkich zawodników. Equipes w klasie Expedition, podobnie jak Thomas Waerner, mistrz 2020, uczestniczy w inauguracyjnym formacie, skupiając się na podróży w inny sposób.

Szczegóły dotyczące debiutantów i weteranów na boisku

Wśród 14 debiutantów do najważniejszych należą Adam Lindenmuth i Kevin Hansen, którzy po raz pierwszy stają przed wyścigiem z różnymi oczekiwaniami. Veteranos, podobnie jak Travis Beals, Ryan Redington i inni, utrzymują doświadczenie zgromadzone w wielu edycjach. Zmniejszone pole w porównaniu z poprzednimi latami pozwala w większym stopniu skupić się na elitarnej rywalizacji, w której kilku maszerów jest w stanie powalczyć o czołówkę.

Zawody są w dalszym ciągu monitorowane w punktach kontrolnych na trasie, na bieżąco aktualizowane informacje o pozycjach i obowiązkowych odpoczynkach. Mushers zarządza strategiami odpoczynku, karmienia psów i poruszania się w odległym terenie.

Początek podróży w stronę Nome

Zespoły wyruszają w regularnych odstępach czasu, traktując priorytetowo dobro i bezpieczeństwo psów na rozległym szlaku. Wyścig wymaga od maszerów i zwierząt ogromnej odporności na zimno, wiatr i izolację. Zwycięzca tradycyjnie osiąga Nome w ciągu około ośmiu do dziesięciu dni, w zależności od warunków.