Księżyc wchodzi w fazę rosnącą i ma 50 procent widoczności
Księżyc osiągnął 18 września 2026 roku dokładnie 50 procent widoczności swojej tarczy w momencie wkroczenia we wstępny etap fazy rosnącej na niebie nad Brazylią. Dane dotyczące tego zjawiska astronomicznego opublikował brazylijski instytut meteorologiczny Instituto Nacional de Meteorologia znany jako Inmet.
Dokładne godziny kolejnych faz Księżyca we wrześniu
Instytut Inmet odnotował początek wrześniowych przemian orbitalnych w dniu 4 września o godzinie 04:52 podczas trzeciej kwadry, po czym 11 września o godzinie 0:27 nastąpił nów, natomiast kulminacyjną pełnię wyznaczono na 26 września na godzinę 13:50 czasu urzędowego. Faza rosnąca rozpoczęła się punktualnie o godzinie 17:44 w dniu 18 września według strefy czasowej obowiązującej w stolicy Brasília. Wszystkie podane przez instytucję parametry bazują na oficjalnych brazylijskich wskazaniach zegarowych.
Harmonogram czterech głównych zjawisk na orbicie
- Księżyc ubywający: 4 września o godzinie 04:52
- Nów: 11 września o godzinie 0:27
- Księżyc rosnący: 18 września o godzinie 17:44
- Pełnia: 26 września o godzinie 13:50
Pełna lunacja między dwoma kolejnymi nowiami trwa średnio 29,5 dnia na ziemskim niebie. W tym czasie naturalny satelita pokonuje cztery zasadnicze etapy trwające w przybliżeniu po siedem dni każdy.
Cykl orbitalny obejmuje również tak zwane fazy pośrednie widoczne podczas wędrówki satelity wokół Ziemi. Zjawisko to zawiera pierwszą kwadrę oraz fazę garbatą rosnącą przed nadejściem pełnego oświetlenia tarczy. Dalsza droga Księżyca prowadzi przez fazę garbatą ubywającą aż do osiągnięcia ostatniej kwadry.
Położenie naturalnego satelity bezpośrednio między Ziemią a Słońcem wyznacza moment nowiu. Taki układ kieruje oświetloną stronę globu w stronę gwiazdy, przez co obiekt znika z pola widzenia nocnych obserwatorów na naszej planecie.
Faza rosnąca pojawia się natychmiast po nowiu wraz ze stopniowym wyłanianiem się wąskiego sierpa na wieczornym nieboskłonie. Rozświetlona strefa powiększa swój zasięg każdej kolejnej nocy, aż odsłoni połowę tarczy w układzie pierwszej kwadry. Tarcza stale zyskuje blask.
Ziemia znajduje się w linii prostej między Słońcem a Księżycem podczas zjawiska pełni. Taka konfiguracja sprawia, że zwrócona ku nam strona odbija maksymalną ilość światła słonecznego dokładnie w chwili zachodu gwiazdy dziennej za horyzont.
Jasność tarczy stopniowo maleje po osiągnięciu maksymalnego punktu oświetlenia, ograniczając widoczny obszar każdej kolejnej nocy. Satelita wkracza w trzecią kwadrę w chwili zachowania dokładnie 50 procent widocznej powierzchni. Światło gaśnie systematycznie aż do ponownego zapoczątkowania cyklu przez nów.
Księżyc nad Ziemią kontynuuje fazę rosnącą.
