سرطان نادر مرتبط با ایمپلنت های سیلیکونی، آگاهی را در مورد خطرات و علائم کمتر شناخته شده افزایش می دهد

نوع نادری از سرطان سیستم ایمنی که به نام لنفوم سلول بزرگ آناپلاستیک مرتبط با ایمپلنت پستان (BIA-ALCL) شناخته می‌شود، نگرانی فزاینده‌ای را در میان جامعه پزشکی و بیمارانی که جراحی پلاستیک انجام داده‌اند یا در حال بررسی هستند، ایجاد کرده است. برخلاف سرطان سینه، این بیماری در بافت پستان ایجاد نمی‌شود، بلکه در کپسول مایع و بهبودی که در اطراف پروتز ایجاد می‌شود، بحث مهمی در مورد ایمنی طولانی‌مدت ایمپلنت‌ها ایجاد می‌کند.

این بحث در سطح جهانی پس از شناسایی الگوی مواردی که این بیماری را عمدتاً به ایمپلنت‌هایی با سطح بافتی مرتبط می‌کند، شتاب بیشتری گرفت. آژانس های تنظیم کننده سلامت در چندین کشور، از جمله Anvisa در برزیل و FDA در ایالات متحده، هشدارهایی را صادر کرده و دستورالعمل های خود را به روز کرده اند، که نیاز به نظارت مستمر و آگاهی بیشتر از علائمی را که ممکن است نشان دهنده پیشرفت بیماری باشد، تقویت کرده اند.

تشخیص زودهنگام برای پیش آگهی مطلوب ضروری تلقی می شود، زیرا در بیشتر موارد، برداشتن کامل ایمپلنت و کپسول اطراف آن با جراحی برای درمان بیماری کافی است. بنابراین، متخصصان بر اهمیت آگاهی بیماران از هرگونه تغییر در سینه ها و مراجعه به معاینه پزشکی تخصصی در اولین نشانه های ناهنجاری تاکید می کنند.

لنفوم BIA-ALCL چیست؟

BIA-ALCL لنفوم غیر هوچکین سلول T است که نوعی سرطان است که بر سلول‌های سیستم ایمنی تأثیر می‌گذارد. مشخصه اصلی آن رشد در کپسول فیبری و سروما است، مایعی که بدن در اطراف ایمپلنت سینه تولید می کند. این عارضه نادر در نظر گرفته می شود، اما بروز آن توسط مقامات بهداشتی، که ارتباط قابل توجهی با ایمپلنت های سطح بافت دار و تا حدی کمتر، ایمپلنت های پلی اورتان مشاهده کرده اند، به دقت بررسی شده است.

علت دقیق BIA-ALCL هنوز در دست بررسی است، اما پذیرفته‌شده‌ترین نظریه نشان می‌دهد که سطح خشن‌تر ایمپلنت‌های بافت‌دار ممکن است باعث ایجاد یک پاسخ التهابی مزمن در بدن شود. این التهاب مداوم که احتمالاً با تشکیل یک بیوفیلم باکتریایی روی سطح پروتز ترکیب می‌شود، می‌تواند منجر به تبدیل بدخیم سلول‌های دفاعی بدن شود و در نتیجه طی چندین سال پس از جراحی، لنفوم ایجاد شود.

علائم اصلی و علائم هشدار دهنده

شایع‌ترین علامت و اغلب اولین علامتی که متوجه می‌شود تورم تاخیری و مداوم یک سینه است که به طور متوسط ​​هشت تا ده سال پس از جراحی ایمپلنت رخ می‌دهد. این تورم به دلیل تجمع مایع (سروم) در اطراف پروتز ایجاد می شود و نباید با تورم طبیعی در دوره بلافاصله پس از عمل اشتباه گرفته شود.

علاوه بر تورم، علائم دیگر ممکن است وجود BIA-ALCL را نشان دهد. بیماران باید نسبت به ظاهر درد، ندول ها یا توده های قابل لمس در سینه یا زیر بغل، سفت شدن پستان (انقباض شدید کپسولی)، عدم تقارن سینه که بعداً ایجاد می شود و تغییرات در پوست، مانند قرمزی یا بثورات در ناحیه، هوشیار باشند.

بسیار مهم است که هر یک از این تغییرات فوراً به پزشک، ترجیحاً جراح پلاستیک مسئول عمل یا متخصص پستان گزارش شود. بررسی سریع و کافی برای تایید یا رد تشخیص و شروع درمان در اسرع وقت در صورت لزوم ضروری است.

عوامل خطر و ارتباط با ایمپلنت های بافت دار

تحقیقات علمی و داده‌های اپیدمیولوژیک جمع‌آوری‌شده در سراسر جهان به طور مداوم به ارتباط قوی بین BIA-ALCL و ایمپلنت‌های سینه با سطح بافت اشاره می‌کنند. بافت برای تقویت چسبندگی بیشتر ایمپلنت به بافت های اطراف، کاهش خطر جابجایی و انقباض کپسولی ایجاد شده است. با این حال، به نظر می رسد که همین ویژگی عامل خطر اصلی برای ایجاد لنفوم باشد. اعتقاد بر این است که سطح بیشتر و زبری این ایمپلنت‌ها محیطی مناسب برای تکثیر باکتری‌ها و پاسخ التهابی شدیدتر و طولانی‌تر از سیستم ایمنی ایجاد می‌کند. این التهاب مزمن می تواند، در افراد مستعد، باعث جهش های سلولی شود که باعث ایجاد BIA-ALCL می شود. در پاسخ به این شواهد، برخی از مدل‌های ایمپلنت با بافت ماکرو تهاجمی‌تر به‌عنوان اقدامی پیشگیرانه برای محافظت از سلامت بیماران، به‌طور داوطلبانه توسط تولیدکنندگان از بازار خارج شدند یا تجاری‌سازی آن‌ها توسط آژانس‌های نظارتی در چندین کشور به حالت تعلیق درآمد. اگرچه خطر مطلق کم است، اما آگاهی از این پیوند بسیار مهم است تا پزشکان و بیماران بتوانند تصمیمات آگاهانه ای در مورد نوع ایمپلنت مورد استفاده بگیرند.

تشخیص و معاینات لازم

کار تشخیصی BIA-ALCL با یک معاینه فیزیکی دقیق که توسط متخصص انجام می شود آغاز می شود. اگر مشکوک بالینی وجود داشته باشد، مرحله بعدی معمولا شامل آزمایش های تصویربرداری مانند سونوگرافی یا ام آر آی سینه است. این تست ها برای تایید وجود مایع (سروم) در اطراف ایمپلنت و برای ارزیابی کپسول و بافت های اطراف آن از نظر توده ها یا سایر ناهنجاری ها مفید هستند.

با این حال، تشخیص قطعی تنها از طریق تجزیه و تحلیل مایع جمع‌آوری‌شده از سروما قابل تشخیص است. این روش که آسپیراسیون با سوزن ظریف با هدایت اولتراسوند نامیده می شود، کم تهاجمی است. نمونه مایع سپس برای تجزیه و تحلیل سیتولوژیک و ایمونوهیستوشیمی فرستاده می شود، که به دنبال شناسایی وجود سلول های T آناپلاستیک با یک نشانگر خاص، CD30، تایید کننده بیماری است.

Leia Tambem

تحقیقات نشان می دهد که والدین از نحوه استفاده فرزندانشان از هوش مصنوعی بی اطلاع هستند

خرده فروشی دیجیتال ارزش گوشی هوشمند Galaxy S25 5G را با پاداش های بانکی و تعویض دستگاه کاهش می دهد

شایعات حاکی از آن است که نینتندو در حال آماده سازی یک نسخه ویژه از سوییچ 2 با بازسازی Ocarina of Time است.

نحوه انجام درمان

استاندارد و موثرترین درمان برای BIA-ALCL، به ویژه زمانی که بیماری به کپسول ایمپلنت محدود می شود، جراحی است. روش توصیه شده، کپسولکتومی توتال بلوک است که شامل برداشتن کامل ایمپلنت و کل کپسول فیبری است که آن را به صورت یک تکه احاطه کرده است.

این رویکرد جراحی تضمین می کند که تمام بافت های تحت تاثیر لنفوم برداشته می شود، که در اکثر مواردی که در مراحل اولیه تشخیص داده می شوند، بدون نیاز به درمان های اضافی برای درمان کامل بیمار کافی است.

در موارد نادری که بیماری فراتر از کپسول به غدد لنفاوی یا سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته است، ممکن است درمان‌های اضافی لازم باشد. این درمان‌ها ممکن است شامل شیمی‌درمانی و در برخی شرایط، رادیوتراپی با پیروی از پروتکل‌های مشابه با سایر انواع لنفوم سیستمیک باشد.

نظارت پس از درمان با معاینات دوره ای برای نظارت بر بهبودی بیمار و اطمینان از عدم وجود علائم عود بیماری بسیار دقیق است. پیش آگهی برای بیماران مبتلا به BIA-ALCL موضعی زمانی عالی است که درمان جراحی مناسب انجام شود.

توصیه های انجمن های پزشکی

انجمن‌های اصلی جراحی پلاستیک و ماستولوژی در سراسر جهان توصیه می‌کنند که زنان دارای پروتز سینه معاینه منظم خود را انجام دهند و به طور منظم با پزشک خود پیگیری کنند. هیچ نشانه ای برای برداشتن پیشگیرانه ایمپلنت در بیمارانی که علائمی ندارند، حتی اگر سطح بافتی داشته باشند، وجود ندارد.

دستورالعمل اصلی هوشیاری است. هر گونه تغییر مانند درد، تورم یا ظاهر ندول ها باید بدون تاخیر توسط متخصص ارزیابی شود. اطلاعات واضح و گفتگوی باز بین پزشک و بیمار مهمترین ابزار برای تضمین امنیت طولانی مدت و آرامش خاطر است.

تعیین موقعیت سازمان های نظارتی

آژانس ملی نظارت بر سلامت (Anvisa) در برزیل، و همچنین سازمان غذا و دارو (FDA) در ایالات متحده، به طور فعال موضوع BIA-ALCL را زیر نظر دارند. هر دو آژانس بیانیه‌های خطر را منتشر کردند و تعیین کردند که اطلاعات مربوط به لنفوم باید به وضوح در مواد اطلاعاتی تولیدکنندگان ایمپلنت گنجانده شود تا اطمینان حاصل شود که بیماران قبل از جراحی به درستی در مورد این احتمال هشدار داده می‌شوند.

آژانس ها همچنین اهمیت گزارش موارد مشکوک و تایید شده توسط متخصصان بهداشت را تقویت کردند. این سیستم نظارتی برای بهبود دانش در مورد بروز واقعی بیماری و حمایت از تصمیمات نظارتی آینده که با هدف افزایش بیشتر ایمنی روش‌های کاشت پستان انجام می‌شود، ضروری است.