Kometa PanSTARRS wyświetla drugi warkocz, gdy zbliża się do Ziemi

Kometa C/2025 R3 (PanSTARRS) wytworzyła drugi warkocz, gdy zbliżyła się do Terra 26 kwietnia. Jest to zjawisko uchwycone przez instrumenty obserwacyjne NASA i Agência Espacial Europeia. Ogon jonowy, węższy od głównego, zmienił kierunek i zaczął wskazywać bezpośrednio od Sol. W najbliższym punkcie kometa zbliżyła się do planety na odległość 72 milionów kilometrów.

Zdarzenie zostało udokumentowane przez koronograf Observatório Solar i Heliosférico (SOHO), instrument blokujący światło słoneczne w celu rejestrowania obrazów zjawisk wokół gwiazdy. Zdjęcia przedstawiają rzadki spektakl, gdy PanSTARRS zakończył swoją ścieżkę podejścia po miesiącach oczekiwań w społeczności astronomicznej.

Komety Como tworzą dwa różne ogony

Komety rozwijają ogony, gdy zbliżają się do Sol i nagrzewają się. Promieniowanie słoneczne powoduje sublimację materiału w jądrze stałym komety, uwalniając pył i gaz w przestrzeń kosmiczną. Najcięższe cząsteczki pyłu są odpychane przez światło słoneczne, tworząc szeroki, często zakrzywiony ogon, który dobrze odbija światło słoneczne.

Enquanto Oznacza to, że promieniowanie ultrafioletowe Sol odrywa elektrony od cząsteczek gazu obecnych w komie komety – otaczającej ją chmurze gazu i pyłu – w procesie zwanym jonizacją. Powstałe naładowane cząstki są wychwytywane przez wiatr słoneczny, tworząc drugi ogon, który jest prostszy i skierowany bezpośrednio w stronę Sol.

Różnica w ruchu pomiędzy dwoma ogonami wynika z tego, że wiatr słoneczny, który przemieszcza się z prędkością setek kilometrów na sekundę, napędza cząstki jonowe z większą siłą. Większe cząstki pyłu poruszają się z mniejszą prędkością i pozostają z tyłu, tworząc wizualny efekt dwóch ogonów o różnych trajektoriach.

Trajektoria Descoberta i PanSTARRS

Kometa C/2025 R3 została odkryta we wrześniu 2025 roku i szybko wzbudziła emocje wśród obserwatorów. Muitos spekulował, czy PanSTARRS może stać się wielką kometą roku 2026, zdolną świecić na tyle jasno, aby była widoczna gołym okiem. Obiekt podróżował w stronę Sol przez wiele miesięcy, przechodząc przez peryhelium – najbliższy punkt gwiazdy – 19 kwietnia.

Leia Também

AirPods Pro 3 borykają się z wadami w zakresie redukcji szumów; Apple szuka rozwiązania

Czy Vitinha dzisiaj gra? PSG vs Bayern w półfinale Ligi Mistrzów UEFA

Montoya chce, aby Red Bull anulował udział Verstappena w wyścigach innych niż F1

Após osiągnie maksymalną bliskość Terra, kometa będzie kontynuować swoją podróż powrotną do zewnętrznych obszarów Układu Słonecznego, po orbicie, która wydaje się wyjątkowa i niepowtarzalna. Ścieżka Este wyznacza wyjątkowe przejście, dzięki czemu jest to wyjątkowa okazja obserwacyjna dla astronomów amatorów i zawodowych.

Observação i dokumentacja wizualna

Zdjęcia wykonane przez SOHO ukazują ogon jonowy świecący, gdy kometa przeszła blisko Sol. Koronograf, sprzęt wyspecjalizowany w blokowaniu bezpośredniego światła słonecznego, pozwolił udokumentować szczegóły, które byłyby niewidoczne w konwencjonalnych obserwacjach. Ogon pyłowy, szerszy i wypełniony solidnym materiałem, wizualnie kontrastuje z ogonem jonowym, który jest cieńszy i prostszy.

Ogon pyłowy PanSTARRS może rozciągać się na miliony kilometrów i dobrze odbija światło słoneczne, tworząc spektakularne efekty wizualne na zdjęciach z długim czasem naświetlania. Observadores w różnych częściach planety zarejestrował obrazy komety świecącej na nocnym niebie z żółto-pomarańczową poświatą typową dla ciał lodowych ogrzewanych promieniowaniem słonecznym.

Fizyka i zachowanie komety Características

• Distância przy największym podejściu: około 72 miliony kilometrów od Terra
• Data z peryhelium (najbliżej Sol): 19 kwietnia 2026
• Data najbliższe podejście do Terra: 26 kwietnia 2026
• Orbita Tipo: najwyraźniej wyjątkowa, bez oczekiwanego zwrotu
• Główna obserwacja Instrumento: Coronógrafo SOHO (NASA/ESA)
• Visibilidade: wystarczający do obserwacji na zdjęciach i potencjalnie gołym okiem w idealnych warunkach

Kometa dostarczyła astronomom cennych danych na temat zachowania ciał komet podczas zbliżania się do Słońca. Dokumentowanie zmian w ogonie jonowym wnosi wkład w wiedzę na temat interakcji między kometami a wiatrem słonecznym, a jest to zjawisko, które nadal jest przedmiotem badań współczesnej astronomii.