Archeolodzy dokonali w Tajlandii znaczącego odkrycia, odkrywając parę złotych pierścieni sprzed około 2000 lat, z których jeden zawiera inskrypcję starożytnym pismem. Artefakty znaleziono obok szczątków ludzkich na stanowisku archeologicznym.
Do odkrycia doszło w zeszłym tygodniu na stanowisku archeologicznym Don Yai Thong, położonym około 130 kilometrów na południowy zachód od stolicy Bangkoku, w prowincji Phetchaburi. Naukowcy sugerują, że miejsce to służyło jako nekropolia dla osób o wysokim statusie społecznym, a od lutego seria znalezisk wzbogaciła wiedzę o życiu i obrzędach pogrzebowych w epoce żelaza w regionie, czyli okresie od 2500 do 1500 lat temu.
Lokalna społeczność odegrała kluczową rolę w identyfikacji miejsca w 2026 r., kiedy na polu ryżowym odkryto fragmenty bębnów z brązu. Wykopaliska przeprowadzone w tym roku odsłoniły już ponad pół tuzina ludzkich szkieletów w Don Yai Thong.
Wydaje się, że każdy pochówek odbywał się według określonego protokołu rytualnego, w którym poszczególne osoby były ułożone w kierunku północno-wschodnim, a na ich głowach spoczywał przedmiot z brązu. Obecność złotej, brązowej biżuterii i elementów ceramicznych wskazuje, że zmarły cieszył się za życia wysokim statusem społecznym.
Wśród najnowszych znalezisk wyróżniają się złote pierścionki. Na jednym z nich widnieje rycina zapisana pismem Brahmi – starożytnym systemem mającym korzenie w języku aramejskim, który dał początek kilku nowoczesnym alfabetom używanym w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, w tym tajskiemu i khmerskiemu. Pismo Brahmi rozkwitło w III wieku p.n.e., było używane do zapisywania wydarzeń historycznych i przekazywane na skałach, filarach i jaskiniach za panowania Ashoki. Znaczenie tego odkrycia wykracza poza starożytność przedmiotów; dostarcza konkretnych dowodów na interakcje kulturowe i szlaki handlowe między Indiami a Azją Południowo-Wschodnią znacznie wcześniej, niż wcześniej sądzono, wzmacniając rolę Tajlandii jako punktu zbiegu kultur w czasach starożytnych.
Odkrywanie znaczenia pisma Brahmiego i jego orientacji
Chociaż pismo Brahmi jest pisane głównie od lewej do prawej, istnieją pewne udokumentowane wyjątki, w których kierunek pisania występuje od prawej do lewej.
Wstępna analiza napisu wyrytego na pierścieniu sugeruje odczyt „pusarakhitasa”, co interpretuje się jako „ten chroniony przez Pushyę”. Według Departamentu Sztuk Pięknych rządu Tajlandii Pushya jest uważana za jeden z najkorzystniejszych znaków w astrologii indyjskiej lub wedyjskiej, podkreślający symboliczną wartość artefaktu.
Drugi znaleziony złoty pierścień miał gładką powierzchnię, bez napisów. Wstępne hipotezy łączą starożytnych właścicieli pierścieni z klasą społeczną Vaishya, trzecią co do wielkości z czterech tradycyjnych grup hinduskiego systemu kastowego w Indiach. Vaisyowie byli na ogół handlarzami, rolnikami i handlarzami, odgrywającymi kluczową rolę w ówczesnej gospodarce.
W celu dalszych badań naukowcy planują przeprowadzić szczegółowe skany 3D stanowiska archeologicznego i wysłać próbki węgla drzewnego do Stanów Zjednoczonych, gdzie zostaną poddane datowaniu naukowemu.
