Archaeopteryx wzbija się z ziemi serią skoków 150 mln lat temu
Badacze z brytyjskiego University of Southampton oraz francuskiego Narodowego Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu wykazali na łamach czasopisma Developmental Biology dokładny sposób, w jaki drapieżny Archaeopteryx wzbijał się w powietrze z płaskiego terenu 150 milionów lat temu. Kopalne stworzenie niwelowało poważne wady w budowie skrzydeł poprzez dynamiczne, powtarzalne naciski tylnych kończyn na twarde podłoże.
Analiza biomechaniczna zespołu z Southampton dostarczyła pierwszych dowodów liczbowych na start pierwotnych ptaków poprzez serię skoków.
Spór o mechanikę pierwszych wzbić w przestworza dzieli środowisko paleontologów od ponad stu lat. Współczesne gatunki ptaków wybijają się w powietrze za pomocą pojedynczego, gwałtownego skoku i dopiero wtedy energicznie machają skrzydłami. Ten obecny mechanizm wyewoluował bezpośrednio ze strategii powtarzanych impulsów obserwowanych w skamieniałościach z okresu jury.
Brak grzebienia na mostku wymusił pracę silnych nóg
Szkielet kopalnego drapieżnika zachował asymetryczne pióra, lecz brakowało mu kostnego grzebienia na mostku do zaczepienia potężnych mięśni piersiowych. Ograniczona ruchomość stawów barkowych uniemożliwiała zwierzęciu natychmiastowe uniesienie ciała w sposób typowy dla współczesnej awifauny.
Zwierzę polegało na sile motorycznej tylnych łap, które stanowiły około 13 procent całkowitej masy organizmu, co pozwalało wygenerować odpowiednie przyspieszenie horyzontalne podczas serii drobnych odbić obserwowanych również u niektórych współczesnych ptaków zbierających pęd do opuszczenia powierzchni ziemi. Kończyny generowały niezbędną siłę. Wiele dzisiejszych gatunków stosuje podobne drept
