Merkury kurczy się o 23 kilometry po ochłodzeniu swego jądra

Badacze ustalili w analizach topograficznych, że Merkury zmniejszył swoją średnicę o około 23 kilometry od momentu uformowania w Układzie Słonecznym. Ciągła utrata ciepła przez metaliczne jądro planety doprowadziła do pękania i kurczenia się jej zewnętrznej skorupy.
Merkury zachowuje jednak stabilną orbitę.
Wewnętrzny spadek temperatury przekształca rzeźbę terenu
Centralna część globu powoli oddaje energię w przestrzeń kosmiczną od miliardów lat. Głębokie spadki temperatury wywołały naprężenia mechaniczne w warstwach litosfery. Wypiętrzone skarpy oraz grzbiety kompresyjne poprzecinały rozległe obszary globu.
Chociaż pierwotna powierzchnia uległa wyraźnym deformacjom zaraz po rozpoczęciu stygnięcia wnętrza, to kolejne uderzenia meteorytów oraz planetoid pokryły rozległe uskoki tektoniczne grubym płaszczem pyłu i skalnego gruzu, który przez miliardy lat skutecznie maskował kluczowe ślady skurczu planety. Nagromadzone odłamki utrudniły precyzyjne obliczenie rzeczywistej skali zjawiska.
Kosmiczne odłamki zasłaniają uskoki w rejonach kraterów
Zestawienie struktur geologicznych ze świeżymi mapami wysokościowymi ujawniło wpływ pyłu na widoczność uskoków. Miejsca o silnie zniszczonym reliefie kryją znacznie mniej dostrzegalnych pęknięć tektonicznych. Zwały pyłu przykryły formacje skalne niezbędne do pełnej oceny kurczenia się globu na przestrzeni 23 kilometrów.
- Pokrywa drobnych odłamków powstała w wyniku dawnych uderzeń ciał niebieskich
- Obecność zamaskowanych struktur tektonicznych na stromych zboczach kraterów
- Wskaźniki geologiczne sugerujące skurczenie większe niż wyjściowe 23 kilometry
Rzeczywisty wymiar kompresji litosfery może przewyższać pierwotne wyliczenia zamykające się w wartości 23 kilometrów. Gruba warstwa regolitu ukryła liczne pionowe przemieszczenia terenu.
Aparatura sondy BepiColombo wykona szczegółowe pomiary powierzchni
Sonda BepiColombo dostarczy precyzyjne fotografie powierzchni Merkurego w celu weryfikacji rozbieżności pomiarowych. Przyrządy optyczne zainstalowane na statku zarejestrują struktury ukryte dotąd pod warstwą pyłu. Dane pozwolą skorygować dotychczasowe modele ewolucji termicznej globu.
Dotychczasowe ustalenia opierały się na fotografiach o ograniczonej rozdzielczości kątowej. Nowoczesne detektory misji BepiColombo przeanalizują drobne różnice wysokości wokół starych basenów uderzeniowych.
Stopniowa utrata energii termicznej nie zagraża strukturze globu
Proces kurczenia wynika z naturalnych zasad termodynamiki rządzących żelaznym rdzeniem w Układzie Słonecznym. Skurcz wymusza jedynie powierzchniowe pęknięcia skorupy, bez naruszania integralności fizycznej samej planety. Zjawisko to stanowi standardowy etap starzenia się ciał skalistych.
Europejsko-japońska misja BepiColombo zaplanowała kolejne przeloty w pobliżu planety, aby sfotografować ostatnie nieskatalogowane skarpy przed wejściem na docelową orbitę.






