Dlaczego Księżyc oddala się od Ziemi z prędkością 3,8 cm rocznie i jakie będą tego konsekwencje

Lua oddala się od Terra średnio o 3,8 centymetra rocznie, co potwierdzają pomiary laserowe prowadzone od lat 70. XX wieku. Ruch Esse następuje w wyniku oddziaływania grawitacyjnego pomiędzy dwoma ciałami i tarcia pływów oceanicznych. Proces ten przenosi energię rotacyjną z Terra na orbitę Księżyca, odpychając naszego naturalnego satelitę dalej.

Eksperci z Nasa i instytutów europejskich śledzą to zjawisko od dziesięcioleci. Najdokładniejsze dane pochodzą z reflektorów pozostawionych na powierzchni Księżyca przez misje Apollo.

Jak następuje separacja Księżyca

Ruch Terra powoduje tarcie w masach wody oceanicznej podczas pływów. Tarcie Esse nieznacznie spowalnia obrót Ziemi i przyspiesza Lua na jej orbicie.

Rezultat jest dwojaki: Lua zyskuje energię orbitalną i wznosi się na wyższą orbitę, podczas gdy Terra traci prędkość obrotową. Równowaga momentu pędu układu pozostaje stała.

Precyzyjny pomiar zjawiska

Naukowcy używają laserów skierowanych na reflektory zainstalowane na Lua podczas misji Apollo 11, 14 i 15. Impulsy światła wracają do Terra i umożliwiają obliczenie odległości z milimetrową precyzją.

Pomiary prowadzone od 1969 roku potwierdzają średni wskaźnik 3,82 centymetra rocznie. Występują Pequenas roczne wahania, ale tendencja pozostaje stabilna.

Wpływ na długość dni

Utrata prędkości obrotowej Terra stopniowo wydłuża dni. Atualmente, w każdym stuleciu każdy dzień wydłuża się o około 1,8 milisekundy.

620 milionów lat temu ziemski dzień trwał około 21 godzin. W ciągu 100 milionów lat dni mogą przekraczać 25 godzin.

Oczekiwany wpływ na pływy oceaniczne

Siła grawitacji Lua maleje wraz z kwadratem odległości. Wraz z odległością zasięg pływów ma tendencję do stopniowego zmniejszania się.

• W regionach przybrzeżnych różnica między przypływem i odpływem będzie mniejsza
• Ekosystemy namorzynowe i ujściowe będą podlegać powolnym zmianom
• Prądy oceaniczne związane z pływami mogą stracić intensywność

Zmiany te zachodzą w skali dziesiątek milionów lat.

Przyszła stabilność systemu

Według modeli matematycznych proces separacji będzie trwał około 50 miliardów lat. Quando lub Sol zamieni się w czerwonego olbrzyma, system zostanie zakłócony przed całkowitą stabilizacją.

Lua osiągnie maksymalny dystans szacowany na około 550 tysięcy kilometrów w porównaniu do obecnych 384 tysięcy kilometrów. Nesse, migracja ustanie i układ Terra-Księżyc wejdzie w równowagę orbitalną.

Konsekwencje dla osi Ziemi

Obecność Księżyca pomaga ustabilizować nachylenie osi Terra pod kątem 23,5 stopnia. Sem tego wpływu, oś może oscylować bardziej, powodując ekstremalne zmiany klimatyczne.

Planety takie jak Marte, nieposiadające dużego księżyca, mają oscylacje do 40 stopni wokół swojej osi. Zwiększanie odległości osłabia ten stabilizujący efekt na przestrzeni miliardów lat.

Zjawisko to podlega znanym prawom fizyki i nie stanowi bezpośredniego zagrożenia. Zmiany pozostają niezauważalne w skali człowieka i ujawniają się dopiero w długich okresach geologicznych.