Obiekt międzygwiazdowy 3I/ATLAS pokazuje dokładną trajektorię do promienia wzgórza Jowisza w 2026 roku
Obiekt międzygwiezdny 3I/ATLAS, odkryty w 2025 roku, charakteryzuje się cechami, które wymykają się konwencjonalnym wyjaśnieniom dotyczącym naturalnych komet i asteroid. Minimalna odległość przewidywana na spotkanie z Júpiter 16 marca 2026 roku pokrywa się dokładnie z promieniem planety. Dokładność Essa wynika z przyspieszenia niegrawitacyjnego wykrytego w pobliżu peryhelium.
Uwagę badaczy przyciąga także skład chemiczny i dynamiczne zachowanie obiektu. Jądro ma masę szacowaną na milion razy większą od 1I/’Oumuamua i tysiąc razy większą od 2I/Borisov.
Trajektoria zgodna z punktami strategicznymi
3I/ATLAS porusza się po orbicie wstecznej ustawionej pod kątem do 5 stopni w stosunku do płaszczyzny ekliptyki Słońca. Przejście następuje dziesiątki milionów kilometrów od Marte, Vênus i Júpiter.
Przybycie zostało obliczone w taki sposób, że obiekt pozostaje niewidoczny od Terra podczas peryhelium. Ustawienie Essa zmniejsza ekspozycję na szczegółowe obserwacje w najjaśniejszym momencie.
Potwierdzono przyspieszenie niegrawitacyjne
Obserwacje wykonane pomiędzy lipcem a listopadem 2025 roku zidentyfikowały dżet skierowany w stronę Sol, różniący się od ogonów zwykłych komet. Imagens z kamery HiRISE, zbliżając się do Marte, zarejestrował jasne rozszerzenie przed jądrem.
Zjawisko to nie wynika z perspektywy geometrycznej, jak ma to miejsce w przypadku tysięcy znanych komet. Przyspieszenie umożliwiło dostosowanie odległości do Júpiter.
- Oczekiwana odległość do perijove: 53 445 milionów km
- Promień Hill Júpiter: 53,502 mln km
- Margines błędu: ±0,06 miliona km
Niestandardowy skład chemiczny
Analizy spektroskopowe wykazały znaczną zawartość niklu w stosunku do żelaza w kolumnie gazowej. Stosunek niklu do cyjanku przekracza wartości zarejestrowane w tysiącach komet słonecznych o rzędy wielkości.
Obecność stopów bogatych w nikiel jest podobna do obecności materiałów produkowanych przemysłowo. Jądro utrzymuje większą prędkość niż poprzednie obiekty międzygwiazdowe.
Statystycznie mało prawdopodobna masa i częstotliwość
Objętość materiału skalistego dostępnego w przestrzeni międzygwiazdowej nie wyjaśnia pojawiania się tak masywnego obiektu co dziesięć lat. Gęstość naturalnych skał byłaby niewystarczająca, aby regularnie transportować ciała tej wielkości do wnętrza Układu Słonecznego.
Połączenie znacznej masy i dużej prędkości wzmacnia hipotezę doboru ukierunkowanego. 3I/ATLAS przewyższa skalą dwa wcześniej potwierdzone obiekty międzygwiazdowe.
Zaobserwowano inne wskaźniki
Zarejestrowana ekstremalnie ujemna polaryzacja jest niespotykana wśród znanych komet, w tym 2I/Borisov. Strumień czołowy może pełnić funkcję ochrony przed uderzeniami mikrometeorytów przy prędkości 60 km/s.
Kierunek początku pokrywa się pod kątem do 9 stopni ze źródłem sygnału Wow! wykryty w 1977 r. Prawdopodobieństwo przypadkowego dopasowania jest mniejsze niż 1%.
Kolejne kroki w celu śledzenia
Obserwatoria prowadzą ciągłe monitorowanie 3I/ATLAS aż do spotkania z Júpiter w marcu 2026 r. Imagens i dane spektralne z Novas zostaną uzyskane w nadchodzących miesiącach.
Gazowy gigant zbliża się w rejonie punktów Lagrange L1 i L2. Lokalizacje Esses wymagają mniejszego zużycia energii, aby utrzymać stabilną orbitę.
