Międzygwiazdowa kometa 3I/ATLAS ma intensywny odwrócony ogon i anomalne przyspieszenie, mówi astronom z Harvardu

Astronom Avi Loeb z Universidade formacji Essa wskazuje na intensywną aktywność, ale obecność antywargacza skierowanego w stronę Sol zwraca uwagę ze względu na jego rozciągnięcie i jasność nad wzorem.

Peryhelium 3I/ATLAS nastąpiło 29 października 2025 roku w odległości 1,36 jednostki astronomicznej od Sol. Dados z Jet Propulsion Laboratory potwierdzają znaczne przyspieszenie niegrawitacyjne, o wartościach 135 km/dzień² promieniowo i 60 km/dzień² poprzecznie. Liczby Esses sugerują wyrzucenie materiału w dużych ilościach, większych niż modele dla naturalnych komet.

Loeb podkreśla, że ​​połączenie funkcji odróżnia 3I/ATLAS od poprzednich gości. Diferente z 1I/’Oumuamua, który nie wykazywał widocznej komy, obiekt ten prezentuje wyraźne struktury. Szacunkowe tempo utraty masy sięga 50 miliardów ton miesięcznie, co w krótkim okresie zagroziłoby integralności naturalnego ciała.

• Obrazy z Very Large Telescope wykryły pary cyjanku i niklu w stężeniach podobnych do komet słonecznych.
• Główny ogon ma około 4-5 struktur i ma długość do 900 sekund łukowych.
• Przeciwogon słoneczny przekracza ciśnienie wiatru słonecznego, co wskazuje na wyższą niż oczekiwano gęstość strumienia.

Tworzenie się śpiączki i obserwowane ogony

Zdjęcia z 22 listopada 2025 roku rejestrują komę o średnicy 5 minut kątowych. Essa chmura pyłu i gazu powstaje w wyniku sublimacji substancji lotnych pod wpływem ciepła słonecznego. No 3I/ATLAS, proces ten uwalnia cząstki, które tworzą ogon przeciwkołnierzowy, widoczny z perspektywy Ziemi.

Zdjęcia z 23 listopada pokazują wydłużenie głównego ogona do 500 sekund łukowych pod kątem 316 stopni. Struktura sugeruje wiele strumieni o różnych kierunkach wyrzutu. Observadores zauważył zwiększoną jasność, zgodną z uwolnieniem pierwotnych pierwiastków ze skorupy obiektu.

Analiza z 24 listopada potwierdza, że ​​przeciwogon znajduje się 200 sekund łukowych w kierunku Słońca. Cecha Essa wynika z wyrównania orbity z płaszczyzną ekliptyki. Intensywność wskazuje objętość wyrzuconego materiału, która wymyka się tradycyjnym symulacjom komet.

Astronomowie korzystający z sieci MeerKAT wykryli wyraźny sygnał radiowy z obiektu międzygwiazdowego 3I/ATLAS, ukazując linie absorpcji rodników hydroksylowych – typowe dla komet uwalniających gaz w miarę zbliżania się do Sol. Podpis potwierdza naturalne pochodzenie, zaprzeczając teoriom, które… pic.twitter.com/14NARAWSkA

— JAMES WEBB (@jameswebb_nasa) November 10, 2025

Przyspieszenie poza grawitacją słoneczną

Pomiary Minor Planet Center ujawniają dodatkowe przyspieszenie 4,92 × 10^{-6} m/s² znormalizowane do 1 AU. Efekt Esse, powszechny w kometach, wywoływany przez strumienie gazu, wymaga utraty masy co najmniej 13% całkowitej masy obiektu. No 3I/ATLAS, wartości wymagają więcej materiału, niż jest to zgodne z nadwoziem o masie 1 miliona ton.

Loeb oblicza, że ​​napęd technologiczny wytworzyłby taki sam ciąg przy użyciu mniej niż 1% masy. Trajektoria wsteczna, nachylona pod kątem 175 stopni, jest zgodna z 5 stopniami od ekliptyki, z prawdopodobieństwem 0,2% w przypadku naturalnego pochodzenia. Integrações n-ciało uwzględnia siły niegrawitacyjne A1, A2 i A3, aby przewidzieć ścieżkę po peryhelium.

Dane po peryhelium z 5 listopada nie pokazują wyraźnego ogona pomimo niedawnego przyspieszenia. Rozbieżność Essa sugeruje, że wyrzut nastąpił w sposób skoncentrowany, bez rozległego rozproszenia szczątków. Telescópios i Hubble monitorują zmiany prędkości promieniowej.

Ekscentryczność 6,14 potwierdza skrajną hiperbolę, z danymi od maja do listopada 2025 r. Brak fragmentacji po peryhelium wzmacnia anomalię, ponieważ typowe komety tracą spójność pod wpływem podobnego stresu termicznego.

Porównanie z poprzednimi gośćmi międzygwiezdnymi

1I/’Oumuamua wykryta w 2017 r. wykazywała przyspieszenie bez wykrywalnej komy ani ogona. Sua wydłużony kształt i opadający obrót różnią się od zaokrąglonej struktury 3I/ATLAS. 2I/Borisov z 2019 roku zachowywała się jak klasyczna kometa, wydzielając widoczny tlenek węgla.

W 3I/ATLAS połączenie rozwiniętej komy i dżetów słonecznych jest niespotykane w przypadku obiektów pozasłonecznych. Imagens z misji NASA PUNCH prowadzonej od września do października pokazuje interakcje z wiatrem słonecznym. Koniunkcja słoneczna z 21 października ograniczyła obserwacje, ale ujawniła dane przetworzone po zamknięciu rządu.

Loeb wymienia 13 anomalii, w tym utrzymujące się od lipca do listopada strumienie skierowane na słońce. Prawdopodobieństwo wyrównania orbit wynosi 1 na 100 milionów dla naturalnych trajektorii. Espectros i Webb Telescope, zaplanowane na grudzień, przeanalizują skład chemiczny dżetów.

Przyszły plan monitorowania

Duże teleskopy, takie jak Rubin Observatory, skupią się na 3I/ATLAS w grudniu 2025 r. Najbliższe podejście do Terra nastąpi 19 grudnia, umożliwiając uchwycenie drobnych szczegółów. Widma Observações pozwolą zidentyfikować izotopy w wyrzucanych gazach.

Misja Hera ESA może zanurzyć się w ogonie jonowym między 25 października a 1 listopada, mierząc ułożenie magnetyczne. Comparações z kometami słonecznymi, takimi jak 67P/Churyumov-Gerasimenko, będzie kalibrował modele sublimacyjne. Ciągłe Monitoramento będzie śledzić odchylenia w trajektorii.

Badania Delta-v wskazują, że przeloty w pobliżu obiektu po odkryciu planety w lipcu wymagałyby prędkości 24 km/s, co jest niewykonalne przy obecnej technologii. Dados Horizons firmy JPL co tydzień aktualizuje orbitę, uwzględniając nowe pomiary.

Sonda kosmiczna przechwytująca wymagałaby wystrzelenia przed 1 lipca dla delta-v wynoszącej 7 km/s. Obliczenia Esses podkreślają pilną potrzebę obserwacji naziemnych w celu scharakteryzowania obiektu przed jego opuszczeniem Sistema Solar.

Anomalie podkreślone przez Loeb

Astronom zebrał osobliwości o niskim prawdopodobieństwie statystycznym. Pierwotny wyrzut masy tworzy strumienie pod różnymi kątami, na przykład 0, 316 i 295 stopni położenia kątowego. Skolimowany ogon rozciąga się na 30 minut kątowych, co odpowiada 2,85 miliona kilometrów w odległości 326 milionów km.

Gęstość dżetów przewyższa wiatr słoneczny, a ciśnienie barana jest nie do wyjaśnienia w przypadku czysto gazowych. Głębokie stosy Imagens ujawniają złożoną strukturę z przeciwnikiem wynoszącym 200 sekund łukowych. Brak pozostałości po peryhelium kontrastuje z obserwowanym przyspieszeniem.

Loeb stawia 1000 dolarów ze sceptykiem Michael Shermer na ujawnienie artefaktu obcych do 2030 roku, przeznaczając nagrodę na Galileo Project. Inicjatywa Essa szuka dowodów na istnienie technologii międzygwiezdnej w pobliskich obiektach.