Diana Spencer zginęła w wypadku w Paryżu przy 155 km/h

Prince Harry zalegalizował swój pobyt w Londynie we wrześniu 2026 roku, co skierowało uwagę opinii publicznej na okoliczności śmierci, jaką poniosła Princess Diana w stolicy Francji w wieku 36 lat. Powrót arystokraty do brytyjskiej stolicy wywołał falę publikacji przypominających wypadek samochodowy z udziałem matki księcia. Wydarzenia z paryskich ulic pozostają przedmiotem analiz kryminalistycznych oraz dyskusji historycznych na całym świecie.
Kierowca pojazdu uderzył w trzynasty filar podpory tunelu Pont de l’Alma nad brzegiem Sekwany 31 sierpnia 1997 roku. Samochód uległ całkowitemu zniszczeniu na jezdni podziemnego przejazdu w centralnej części Paryża.
Princess Diana przebywała w pojeździe wraz z 42-letnim przedsiębiorcą Dodim Al-Fayedem po zakończeniu rejsu prywatnym jachtem po Morzu Śródziemnym. Para rozwijała znajomość po orzeczeniu rozwodu arystokratki z księciem Charlesem w 1996 roku. Fotoreporterzy poruszający się na motocyklach prowadzili ciągłą obserwację pary od momentu wylądowania na podstołecznym lotnisku Le Bourget.
Ochrona podjęła próbę zmylenia reporterów koczujących przed budynkiem hotelu Ritz przy Place Vendome dokładnie o godzinie 00:20. Pusty samochód wyjechał przed frontowe wejście w celu odciągnięcia uwagi prasy, podczas gdy Diana i Dodi Al-Fayed opuścili gmach wyjściem od strony Rue Cambon. Para wsiadła do czarnego pojazdu Mercedes-Benz S-280, za którego kierownicą zasiadł szef zakładowej ochrony Henri Paul. Ochroniarz Trevor Rees-Jones zajął przedni fotel pasażera i jako jedyny w kabinie zapiął pasy bezpieczeństwa przed ruszeniem w trasę.
Pościg fotoreporterów na nadrzecznych arteriach Paryża
Pojazd zmierzał bezpośrednio w stronę prywatnej rezydencji Al-Fayeda zlokalizowanej przy Rue Arsene Houssaye w pobliżu alei Champs-Elysees. Grupa fotoreporterów natychmiast zidentyfikowała właściwe auto i rozpoczęła szybką pogoń wzdłuż nadrzecznych bulwarów, usiłując wykonać zdjęcia pasażerom siedzącym wewnątrz. Henri Paul gwałtownie zwiększył prędkość maszyny na trasie wzdłuż rzeki.
Rzeczoznawcy ustalili w toku badań powypadkowych, że Mercedes-Benz poruszał się z prędkością od 118 do 155 kilometrów na godzinę podczas wjazdu do tunelu z Avenue de New York, choć przepisy dopuszczały w tym miejscu maksymalnie 50 kilometrów na godzinę. Kierowca stracił kontrolę nad pojazdem, zahaczył o lewą ścianę i uderzył czołowo w trzynasty betonowy filar konstrukcji. Samochód obrócił się gwałtownie wokół własnej osi, uderzył w przeciwległy mur i zablokował dwa pasy ruchu.
Henri Paul oraz Dodi Al-Fayed ponieśli śmierć na miejscu zdarzenia w wyniku bezpośredniego zmiażdżenia kabiny przez cofnięty blok silnika. Trevor Rees-Jones przeżył uderzenie z licznymi złamaniami kości czaszki i poważnymi urazami twarzy. Princess Diana leżała uwięziona we wraku z tyłu auta, dając oznaki życia.
Akcja ratunkowa służb medycznych w podziemnym korytarzu
Lekarz Frederic Mailliez jechał pasem w przeciwnym kierunku, zauważył wydobywający się dym i dotarł do rozbitego pojazdu jako pierwszy świadek posiadający kwalifikacje medyczne. Medyk stwierdził zgon dwóch mężczyzn z przodu i podał tlen kobiecie leżącej na podłodze z tyłu, nie wiedząc, kim jest poszkodowana. Mailliez natychmiast zaalarmował paryską straż pożarną, która wysłała specjalistyczne wozy ratownicze o godzinie 00:32.
Strażacy użyli hydraulicznych nożyc oraz siłowników w celu usunięcia zgniecionych profili karoserii wokół rannej pasażerki. Wydobycie poszkodowanej zajęło ratownikom 45 minut ze względu na konieczność zabezpieczenia funkcji życiowych przed transportem drogowym. Diana doznała nagłego zatrzymania krążenia podczas cięcia blach, lecz zewnętrzny masaż serca przyniósł wznowienie rytmu na jezdni podziemnego przejazdu.
Karetka wyjechała z tunelu o godzinie 01:41 i poruszała się powoli, by gwałtowne hamowanie nie wywołało wstrząsu w klatce piersiowej pacjentki. Służby medyczne skierowały transport do szpitala Pitie-Salpetriere w trzynastej dzielnicy z racji dostępności wyspecjalizowanego oddziału torakochirurgii.

Pojazd ratunkowy dotarł do izby przyjęć szpitala o godzinie 02:06 w stanie krytycznego spadku ciśnienia tętniczego poszkodowanej. Zespół chirurgów zidentyfikował pęknięcie lewej żyły płucnej, które wywołało natychmiastowy krwotok wewnętrzny. Doktor Bruno Riou objął dowodzenie nad procedurą torakotomii oraz dwugodzinnym, bezpośrednim masażem mięśnia sercowego.
Lekarze ogłosili zgon Diany Spencer o godzinie 04:00 w sali operacyjnej szpitala Pitie-Salpetriere. Brytyjski ambasador we Francji Michael Jay przybył na oddział ratunkowy, po czym przekazał raport urzędnikom rządu w Londynie.
Ekspertyzy techniczne oraz wnioski śledztwa brytyjskiej policji
Sędziowie śledczy we Francji wszczęli postępowanie karne badające działania fotoreporterów oraz stan techniczny rozbitego samochodu. Analizy toksykologiczne wykazały, że Henri Paul miał od 1,75 do 1,87 promila alkoholu we krwi, co ponad trzykrotnie przewyższało francuski limit wynoszący 0,5 promila. Laboratorium kryminalistyczne potwierdziło ponadto obecność leków przeciwdepresyjnych w organizmie kierowcy.
Eksperci z Instytutu Badań Kryminalistycznych Żandarmerii Narodowej zabezpieczyli biały lakier oraz ślady plastiku na prawym błotniku pojazdu Mercedes-Benz. Badania wykazały otarcie o biały samochód Fiat Uno tuż przed wjazdem pod ziemię, jednak policja nigdy nie ustaliła tożsamości właściciela tego auta.
Lord John Stevens stanął w 2004 roku na czele specjalnego zespołu dochodzeniowego nazwanego Operation Paget, badając akta sprawy i zeznania świadków. Raport końcowy opublikowany w grudniu 2006 roku wskazał następujące czynniki kolizji:
- Znaczne przekroczenie dopuszczalnej prędkości miejskiej przez kierującego pojazdem.
- Stan nietrzeźwości kierowcy wywołany jednoczesnym przyjęciem leków i alkoholu.
- Presja wywołana natarczywym pościgiem fotoreporterów na motocyklach za uciekającym autem.
- Brak zapiętych pasów bezpieczeństwa u pasażerów podróżujących na tylnej kanapie.
Sąd koronny w Londynie ogłosił werdykt w kwietniu 2008 roku. Ława przysięgłych uznała śmierć pasażerów za bezprawne zabójstwo wynikające z rażącego niedbalstwa kierowcy oraz działań kierowców prasy.
Uroczystości w opactwie Westminster i pochówek w Althorp
Ceremonia pogrzebowa w opactwie Westminster zgromadziła 2.000 zaproszonych gości w dniu 6 września 1997 roku. Ponad 3.000.000 ludzi zebrało się na ulicach brytyjskiej stolicy, odprowadzając trumnę okrytą królewskim sztandarem. Transmisję telewizyjną oglądało 2.500.000.000 widzów na obszarze dwustu państw.
Prince William w wieku 15 lat oraz Prince Harry w wieku 12 lat szli za lawetą z trumną razem z ojcem Charlesem, księciem Filipem i hrabią Charlesem Spencerem. Trumnę złożono na wyspie w rodzinnej posiadłości Althorp na terenie hrabstwa Northamptonshire.
Stały pobyt księcia Harry’ego w stolicy Wielkiej Brytanii przypomina opinii publicznej o losach jego zmarłej matki. Arystokrata kontynuuje współpracę z fundacjami wspierającymi weteranów wojennych bez angażowania się w spory monarchii.






