3I/ATLAS mknie z prędkością 58 km/s, a Webb wykrywa metan z deuterem

Międzygwiezdna kometa 3I/ATLAS zbliża się do Układu Słonecznego z prędkością około 58 km/s. Porusza się po trajektorii hiperbolicznej, dzięki której nie zostaje uwięziona przez grawitację Słońca i nie wchodzi na orbitę. Astronomowie potwierdzają jej pochodzenie z innego układu gwiezdnego na podstawie obserwacji teleskopowych.
Obiekt wykryto niedawno. Jest trzecią potwierdzoną kometą tego rodzaju, po obiektach Oumuamua i Borisov. Jego prędkość początkowa przewyższa prędkość ucieczki, dlatego zmiana kursu przypomina efekt grawitacyjnej procy, czyli przyspieszenia dzięki przyciąganiu ciała niebieskiego.
- 3I/ATLAS: około 58 km/s względem Słońca
- Oumuamua: 26 km/s
- Borisov: 32 km/s
Skąd pochodzą obiekty przybyłe spoza Układu Słonecznego
Ciała podobne do 3I/ATLAS krążyły wokół odległych gwiazd, zanim zostały z nich wyrzucone. Wyrzut powodują oddziaływania grawitacyjne albo wybuchy gwiazd, które wypychają materię w przestrzeń międzygwiezdną.
Takie obiekty wędrują przez miliony lat, zanim trafią w pobliże układów podobnych do Słonecznego. Teleskopy wyznaczają ich tory, które nie są związane ze Słońcem, a to potwierdza ich zewnętrzne pochodzenie.
Jak wygląda przelot po trajektorii hiperbolicznej
Trajektoria hiperboliczna oznacza prędkość większą od lokalnej prędkości ucieczki w każdym punkcie toru. 3I/ATLAS wlatuje do Układu Słonecznego, zostaje odchylony i odlatuje, nie tworząc żadnej orbity.
Grawitacja Słońca zmienia kierunek jego lotu, ale nie obniża prędkości na tyle, by go zatrzymać. Obserwacje śledzą jego drogę w głęboki kosmos.
Śledź: Nintendo wyjaśnia, dlaczego w remake Ocarina of Time zniknęły nawiązania do Mario
Obliczenia wskazują moment największego zbliżenia do Słońca, a oddziaływanie potrwa kilka tygodni. Modele komputerowe odtwarzają efekt grawitacyjnej procy.
Czym różni się prędkość od komet Układu Słonecznego
Komety Układu Słonecznego osiągają w peryhelium prędkości rzędu kilkudziesięciu km/s. Obiekty międzygwiezdne zachowują natomiast prędkości odziedziczone po środowisku galaktycznym.
Ta różnica potwierdza zewnętrzne pochodzenie 3I/ATLAS. Spektroskopia analizuje skład obiektu i wskazuje nietypowe proporcje pierwiastków.
Przyspieszenie Oumuamui w 2017 roku i wyjaśnienie naukowców
Oumuamua wykazał nieoczekiwane przyspieszenie w 2017 roku, podczas przelotu obok Słońca. Według wyjaśnienia odgazowanie uwięzionego wodoru tłumaczy to zjawisko jako naturalny ruch.
Ciepło słoneczne uwalnia gaz z wnętrza obiektu. Inne hipotezy nie mają jeszcze konkretnych dowodów.
Przeczytaj też: Rockstar odmawia wczesnego dostępu twórcom pierwszego GTA z 1997 roku
Przelot obok Słońca zmienia tor 3I/ATLAS
Przelot zakrzywia tor 3I/ATLAS o obliczony kąt, a obserwatoria na bieżąco kontrolują dane orbitalne. Badacze zauważają, że energia kinetyczna przeważa nad przyciąganiem Słońca.
Po wyjściu z Układu Słonecznego obiekt nadal oddala się w przestrzeń kosmiczną. Dane zbierane przez obserwatoria pozwalają śledzić ten ruch.
Skład chemiczny 3I/ATLAS i nowe wyniki Webba
Badania wykazały, że w komecie występują pierwiastki znane z Układu Słonecznego, lecz w innych proporcjach. Analiza potwierdza klasyfikację 3I/ATLAS jako obiektu międzygwiezdnego.
Teleskopy rejestrują widma, by porównać je z materiałami z Układu Słonecznego, a wyniki potwierdzają brak związku obiektu ze Słońcem. Badanie zespołu kierowanego przez Nathana Rotha z NASA, opublikowane w Nature Astronomy 23 października 2026 roku, wykazało metan o najwyższym udziale deuteru zmierzonym dotąd w Układzie Słonecznym. Nowe obserwacje Webba, opublikowane 2 listopada 2026 roku, wskazują, że lód w komecie tworzą drobne ziarna zmieszane z dużą ilością pyłu.







